Düşünüyorum da sen geldikten sonra ne değişti hayatımda diye, sanırım Dünya’ya bakışım değişti. Kendimi insanlarla karşılaştırmayı sevmem, kıskanç bir insan değilimdir ama insanlar hep fazla mutlu gelirdi bana sen yokken. Sonbaharı severdim mesela sen yokken, insanların her istediğini yapamadığı günleri… Biraz bana yakın bir hayatları varmış gibi gelirdi…
Birkaç tanımı var yalan kelimesinin. Gerçek olmayan söylem, gerçeğin saptırılması, olmayan bir şeyin var gibi söylenmesi, birisini kandırmak için gerçekten olmamış ya da olmayacak şeylerin dile getirilmesi vs. Sürekli olarak olumsuz bir kelime olarak kullanılır. Ama gerçekler ne kadar yön veriyorsa hayatımıza, yalanlar da o kadar önemlidir. Hadi yalanlar üzerine biraz kafa patlatalım…
Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde masal yazan bir adam varmış. Bu adamın herkesin okuyup beğendiği ama kimsenin “bunu kim yazmıştır ki acaba?” demediği bir masalı varmış. Masal bu ya, manyağın biri de tutmuş o adamı anlatan bir masal yazmış.
Hayat bu ya, akıl sır ermiyor bir türlü. Bazen masal tadında güzellikler sunuyor bizlere. Çözene kadar altında iyi bir şeyler olduğunu pek farkedemiyoruz.
Hatırlıyorum ilk tanıştığımız günü. Hayatımın her geçen gün daha da boktanlaşacağına inandığım bir dönemde çıkmıştın karşıma. Aptal Facebook’un hayatıma kattığı tek olumlu şey. Seni her geçen gün biraz daha tanıdıkça unutuyordum kafamdakileri. Biri çıkıp gitmişti hayatımdan, içimde kocaman bir boşluk bırakmıştı, üstelik kasten. Geldin girdin hayatıma ve doldurdun o boşluğu. Unutamam dediğim şeyi, unutturmak için hiçbir kelime söylemeden hatta kendin farkında bile olmadan unutturdun bana.
Sebebini sorma. Ne zamandır yazmıyordum zaten, bahane oldu işte fena mı? İçimi karartasım var tekrar aydınlanabilsin yarın öbür gün diye. Hani cam kirlenmiştir, arkasını hayal meyal gösteriyordur. Deterjanlı bezi ilk sürdüğünde her şey birbirine girer. Az önceki kadar bile göstermez arkasını. Sonra kuruladıkça temizlenir. İşte öyle yapasım var kendime. Önce bir karıştırmam lazım ki sonra tertemiz olabileyim. İz yapacak elbet, tüy kalacak üzerimde götürdüğü pisliklerin yerine bir bedel olarak. Ama ülkeler bile büyük karışıklıklarla kurulmaz mı zaten? Savaşlar mesela… Çok insan ölür ama bazen kocaman yeni bir ülke inşa eder kendileri için ölen insanların üzerlerine sağ kalanlar. Ya da doktor değil midir iyileştirmek için bizi kesen? Bazen oluyor işte, bazen iyileşebilmek için acı çekeriz. Varsın 1-2 dikiş izi görünsün…
Hep denir ya hayat sürprizlerle doludur diye; düşününce farkettim ki bu sürprizler genelde kötü sürprizler olarak yer ediyor hayatımızda. Belki de şu zamanlar aklımdan çıkarmakta zorlandığım acı bir olay yüzünden yaptığım bu tespit böylesine olumsuz çıkıyor olabilir. Çünkü düşünüyorum da olayların kötülüğü değil insanı derinden üzen, beklenmedik bir anda beklenmedik bir şekilde olması sadece…
Aylar önce posta gazetesi’nin aptal şiir sayfasında gördüğüm mükemmel bir eser. O kadar salak şiirimsi yazının arasında hemen dikkat çekti. Gürsel İleri diye bir zat yazmış, ellerine sağlık…
2010 yılının çıkışından önce ses getiren filmlerinden birisi. Oyuncu kadrosu gerçekten de filmi izlemeden bile merak uyandırıyor. Jeffrey Dean Morgan(Clay), Zoe Saldana(Aisha), Chris Evans(Jensen), Idris Elba(Rogue), Columbus Short(Pooch) şeklinde bir oyuncu listesi olan filmin dikkat çekmemesi gibi bir ihtimal söz konusu olamaz.
Ramazan da en son demiş ki: